Diktatörler cehenneme!

Vedat Bilgin'in yazısı...

Bir dönem kapanıyor, ne kadar direnseler ayak sürüseler de, diktatörlerin tarihsel olarak ayakta kalma sürelerini uzatma ihtimalinin olduğu yıllar çok gerilerde kaldı.

Bir zamanlar Ortadoğu için diktatörlerin cehennemi ifadesi kullanılırdı, şimdi durum değişti. Demir kafes içindeki Mısır firavununun hali, yeni durumu özetler gibi duruyor. Bir anlamda artık Ortadoğu'da diktatörler cehenneme gider demenin vaktidir.

Suriye'deki diktatör kendisine yakışanı yaptı. Ramazan'ı 200'e yakın insanı katlederek karşıladı. Bu vahşet, bir ahlaksızlık, bir zulüm çağının kapandığını görmeyen bir anlayışın eseridir. Diktatörlerin en tehlikeli özelliklerinden biri de körlükleridir. "Mutlak iktidar, mutlak kötülük, mutlak yozlaşma üretir" denilir. Aynı zamanda mutlak körlük de üretir.

Kör iktidar, kör diktatör

Diktatörler sahip oldukları iktidara o kadar bağlanırlar ki, onu sürdürmek için her şeyi yaparlar, onlar için zaman kavramı kaybolur. Değişim diye bir şey söz konusu olamaz. İktidarın mutlaklaşması, onların evreninde bütün zamanı kendileri için düzenlenmiş bir örnek (tek tip) hale dönüştürür. Değişimi görememeleri de bundandır. Sahip oldukları iktidara bu düzeyde odaklanmış olan diktatörler, değişim körlüğünden bir anlamda kendi yarattıklarının esiri olurlar. Bütün yönetim araçları, organizasyonları ve düşünce biçimleri, kısaca varlıkları, bu sebeple değişimi fark edemez.

Bugün Suriye'de, Libya'da, dün Tunus'ta, Mısır'da yarın Ortadoğu ve Asya'da ortaya çıkan ve çıkacak olan hareketler, değişim rüzgârları, ilk adımda diktatörleri daha zalim, daha insafsız ve kan dökücü yapabilir ama yolun sonunu ertelemeleri mümkün değildir.

Suriye'nin reform yaparak bu sorunu çözmesini bekleyenlerin yanıldığı, her geçen gün daha da netleşecektir. Diktatöryal yapıların Ortadoğu'daki ömrünün kısalmasının iki temel esasından biri, yeryüzünde küreselleşme diye başlayan yeni bir uluslararası sistemin kuruluşu, diğeri ise bu toplumların kendi içlerinde meydana gelen toplumsal ve ekonomik yapıların ürettiği yeni aktörler ve yeni davranış kalıplarının ortaya çıkışıdır.

"Türkiye modeli etkisi" diye tartışılan, bütün Ortadoğu'da ve Türk dünyasında şimdiden bazı sonuçları gözlemlenebilen olayın, aslında bir küreselleşme meselesi olduğunu görmek gerekir. Küreselleşme, Türkiye'ye ekonomiden dış politikaya kadar çok geniş bir alanda büyük bir "tesir sahası" yaratmaktadır. Bu sebeple Türkiye'de ağızlarını her açtıklarında, küreselleşme aleyhinde konuşanların, yazanların önce bu olayın niteliğini anlamaya zahmet etmeleri gerekir.

Son Baasçı

'Türkiye'nin yüz yüze geldiği, yaşadığı her değişimi sadece anlaması değil, aynı zamanda yönetmesi gerekir' derken, bir yönüyle de küreselleşmenin önüne koyduğu sorunları ve imkânları analiz etmesi gerektiğini vurgulamak istiyorum.

Suriye'de ortaya çıkan tablo, açıkça son Baas diktatörlüğünün kendisini devam ettirecek her çareye başvuracağını göstermektedir. Bu aynı zamanda Suriye'ye karşı geniş bir uluslararası ittifakın yöneteceği, Baas rejimini sonlandırma projesine davetiye çıkarmak anlamına gelir.

Türkiye, Baas rejiminin sonlandırılması sürecinde, Batılı uluslararası güç merkezinin herhangi bir üyesi gibi davranamaz. Burada üstleneceği rol, siyasi ve stratejik önceliklere değil, insani ve ortak bir tarihi paylaşan halka ve kültüre karşı duyarlılığa dayanmalıdır. Bir başka ifadeyle, diktatörlüğe ve Suriye'deki rejimin sürdürülmesine bariyer koyarken, halkın ve kültürünün korunmasını esas alan bir politikaya ihtiyaç bulunmaktadır. Artık Suriye'deki rejimin şu veya bu şekilde yaşama ihtimaline bağlı bütün hesapların geçersiz olduğu bir andayız.

 BUGÜN