Haketmiyorlar

Belki biraz ağır bir yargı olacak ama; Arap halkları bu halleriyle mevcut yönetimlerinden daha iyisini haketmiyorlar.

Bunun ayetten de delili var...

“Şüphesiz ki, bir kavim kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.”

Hâşâ “İnsan olarak layık değiller” demiyorum; elbette yeryüzündeki tüm insanlar gibi ırkı, rengi ve inancı ne olursa olsun onlar da vatandaşına değer veren bir yönetim altında özgür ve insanca yaşamaya layıklar.

Fakat mevcut halleriyle –üzülerek söylüyorum- daha fazlasını hak etmiyorlar.

Baskıcı rejimler mi halkı bu hale getirdi yoksa halk mı yıllardır bu rejimleri sırtında taşıyor; günlerce tartışabiliriz.

Şu bir gerçek ki; Arap ülkelerinin içinde bulunduğu kötü durumda dış güçlerin, işbirlikçi rejimlerin ve benzeri etkenlerin rolü olduğu kadar halkların bizzat kendilerinin de rolü var.

Mısır’a bakın...

Yanıbaşında bir zamanlar Mısır’a bağlı olan ve Kahire’den gönderilen vali tarafından yönetilen Gazze’de tarihin en acı trajedilerinden biri yaşanıyor.

Gazze halkının Mısırlılar üzerinde tam üç hakkı var:

Komşuluk hakkı, Müslümanlık hakkı ve akrabalık hakkı...

Üstelik Gazze’nin Mısır’dan başka bir yere açılan kapısı yok!

Dolayısıyla; İsrail’in vahşi saldırılarına maruz kalan Gazze halkına herkesten önce kucak açması ve destek vermesi gereken ülke Mısır...

Hal böyleyken Mısır ne yapıyor?

Komşusunun, Müslüman kardeşinin, akrabasının zor durumunu hayasızca istismar ederek şantaj yapıyor.

Hem de Mısır adına ve Mısır’ın çıkarlarını korumak için değil; İsrail adına ve İsrail’in çıkarlarını korumak için yapıyor bunu...

Rafah Kapısı’nı kapatarak bir buçuk milyon insanı açlığa, hastalarını ölüme mahkum ediyor.

O da yetmedi; ambargoyla boğulmak istenen Gazze halkının birazcık nefes almak için açtığı tünelleri kapatmak için sınıra çelik duvar inşa ediyor.

Mısır halkı da bütün bu olanları sessizce seyrediyor.

Bir futbol maçı için neredeyse Cezayir’e savaş ilan edilmesini isteyen halk, her biri birer George Galloway olması gerekirken, Gazze halkının boğazlanışına futbol maçı için gösterdiği tepkinin onda birini göstermiyor.

Köleleştirilmiş ve fasit yöneticileri tarafından koyun gibi güdülen kitlelerin içinde bulundukları durumdan şikayet etme hakları olabilir mi?

Hiç kimse Hüsnü Mübarek’i suçlamasın.

O görevini yapıyor.

“Ma yehummuhuş Ğazze.. Yehummuhu Emrika ve İsrail..”

Gazze dosyasını elinde bulunduran ve Mübarek’in halefi gözüyle bakılan Mısır İstihbaratı Başkanı General Ömer Süleyman için de böyle...

Gazze kendisini hiç ilgilendirmiyor.

Onu ilgilendiren tek şey Amerika’nın ve İsrail’in rızası...

Bu nedenle ortada suçlanacak biri varsa şayet, o da Mısır halkıdır.

Mısır Hükümeti halkın işe yarar bir tepki göstermeyeceğinden o kadar emin ki, bir buçuk milyon Gazzelinin idam fermanını kılı kıpırdamadan ve eli titremeden imzalayabiliyor.

Demek ki Gazze halkının ölüme mahkum edilmesi bir avuç vicdan sahibi insanın dışında Mısırlıların genelini çok fazla rahatsız etmiyor ki, Dünya Kupası elemelerinde Cezayir’e yenildiklerinde duydukları kadar öfke duymuyorlar.

Mısır böyle de diğer Arap ülkeleri farklı mı?

Kiminde cumhurbaşkanı, kiminde emir, kiminde sultan, kiminde kral...

Ama hepsi de mutlaka “el-qıyaade er-raaşide”...

Alimleri “veliyyu’l-emr” için duacı...

Halkları ise sanki üzerlerine ölü toprağı serpilmiş gibi derin bir uykudalar.

Bu sadece Araplar için değil, bizim için de geçerli...

İnsanca yaşayabilmek için “insanca yaşama iradesi”ne –bedelini ödeme pahasına- sıkı sıkıya sarılmak ve sahip çıkmak gerekir.

HaBertaraf –2 Ocak 2010