Lübnan'da 2. Sinyora dönemi

Lübnan'da iktidar cephesi ülkeyi seçime götürecek ulusal birlik hükümetinin başkanlığı için Başbakan Fuat Sinyora'yı aday gösterdi.

Cumhurbaşkanı Michel Süleyman da Sinyora'yı hükümeti kurmakla görevlendirdi.

Yeni cumhurbaşkanına El-Müstakbel grubu lideri Saad El-Hariri ve Sinyora'dan birinin önerileceği kesindi, fakat Saad El-Hariri ismi daha ağır basıyordu.

Sinyora'nın yeniden başbakanlığa seçilmesi bir ölçüde sürpriz oldu.

Çünkü muhalefet cephesi Sinyora'nın başbakanlığını istemiyordu.

Muhalefete göre Sinyora'nın başbakanlığı krizlerle anılacak bir dönemdi.

Sinyora Hükümeti'nin düşürülmesi için bakanlar istifa etmiş, hükümet konağı ablukaya alınmış ve aylarca süren protestolar yapılmıştı.

Sakin ve kararlı kişiliğiyle tanınan Lübnan Başbakanı tüm baskılara rağmen istifa etmeyerek muhalefete karşı direnmeyi tercih etmişti.

Bu nedenle iktidar cephesi tarafından isminin üzerinin çizilmesi ve başbakanlığa aday gösterilmemesi simgesel de olsa muhalefetin hanesine "yeni bir zafer" olarak yazılacaktı.

Ama olmadı…

Her ne kadar Saad El-Hariri, Sinyora'nın yeniden başbakanlığa aday gösterilmesinin kimseye karşı meydan okuma olmadığını söylese de, muhalefet cephesi Sinyora'nın başbakan adayı olarak cumhurbaşkanına sunulmasını meydan okuma olarak algıladı.

Muhalefet liderlerinden Michel Aoun, iktidar cephesinin Sinyora'yı aday göstermekle yeni bir savaşa başladığını açıkladı.

Hükümete katılacaklarını fakat başbakanı desteklemeyeceklerini, hükümete "içerden muhalefet" edeceklerini söyledi.

Kısacası Doha Anlaşması ve General Michel Süleyman'ın cumhurbaşkanı seçilmesiyle Lübnan'da oluşan olumlu hava bir iki gün içinde dağılmaya ve yeniden "krizcikler"  kendini göstermeye başladı.

Lübnan'ın en büyük sorunu da bu…

Anlaşmalar yapılır, çözüm önerileri sunulur.

Her iki taraf da genel hatlarıyla anlaşırlar.

Fakat daha sonra her ayrıntıda ufak tefek krizler çıkar ve bunlar büyüyerek kocaman bir kriz yumağına dönüşür.

"Şeytan ayrıntılarda gizlidir" sözü Lübnan'da çokça dile getirilen bir sözdür.

Arap Birliği'nin önerdiği uzlaşı planında böyle olmuştu; korkarım ki Doha Anlaşması'nın akibeti de böyle olacak…

Lübnan'da kriz hiç bitmedi ve bitmeyecek…

Akdeniz'in en karmaşık yapıya sahip ülkesi yeni anlaşmazlıklar, karşılıklı suçlamalar, bölgesel ve uluslararası pazarlıklar, dış müdahaleler ve uzlaşı önerileriyle gündemi meşgul etmeye devam edecek.

Sinyora'nın yeniden başbakan adayı gösterilmesine dönecek olursak…

İktidar cephesinin Saad El-Hariri'yi değil de Fuat Sinyora'yı aday göstermesinin kendi açısından haklı gerekçeleri var.

Birincisi, baba Refik El-Hariri'nin 1992-2004 arası kurduğu beş hükümette de maliye bakanlığı koltuğunda oturan Sinyora, deneyimli bir "kurt politikacı"…

Saad El-Hariri ise siyasette hâlâ "toy"…

Muhalefetin dişine göre…

İkincisi, aile içinden olmasa da Fuat Sinyora, El-Hariri ailesine çok yakın…

Refik El-Hariri'nin Şubat 2005'te suikaste kurban gitmesinin ardından El-Hariri ailesi adına ilk açıklamayı Sinyora yapmıştı.

Yani bir anlamda siyasette "büluğ çağına" gelinceye kadar Saad El-Hariri'nin vâsisi sayılır.

Üçüncüsü ve belki de en önemlisi, Lübnan'ın seçim sürecine girmiş olması…

Saad El-Hariri'nin bu süreçte hem El-Müstakbel hareketi lideri olarak propagandayla uğraşması, hem de başbakanlığın getirdiği yükü taşıması çok zordu.

Saad El-Hariri'nin hareketin liderliğini bırakması mümkün olmayacağı için başbakanlığın bir kez daha Sinyora'ya bırakılması ve El-Hariri'nin seçim çalışmaları üzerinde yoğunlaşması uygun görüldü.

Böylece 2. Sinyora döneminin kapısı açılmış oldu.

Timeturk – 29 Mayıs 2008