Suriye'de sona doğru

Resul Tosun'un yazısı...

Beşşar Esed, Suriye'deki sürece ve taraflara yeni anlamlar yükledi.

Suriye'deki mücadelenin İslam ile Arap milliyetçiliği arasında cereyan ettiğini söyleyerek meseleyi Suriye halkının taleplerinin ötesine taşıdı.

İngiliz Sunday Telegraph gazetesine verdiği demeçte açıkça diyor ki: "Suriye'de halen devam eden mücadele İslamlaşma ile Arap milliyetçiliği arasındadır. Bunun için geçen yüzyılın ellili yıllarından beri Müslüman Kardeşler'le savaşıyoruz ve halen de savaşımız devam ediyor."

Ordudan ayrılanlarla yahut silahlı asilerle yahut teröristlerle mücadele ediyoruz demiş olsaydı Suriye'yi bilmeyenler için makul bir gerekçe serdetmiş olurdu. Ya da mücadele meşru sistem ile devrimciler arasında cereyan ediyor demiş olsaydı yine Suriye'yi bilmeyenler için mantıklı bir gerekçe ileri sürmüş olurdu.

Fakat mücadelenin İslamlaşma ile Arap milliyetçiliği arasında cereyan ettiğini söylemesi oldukça düşündürücü.

Batının tepkilerini azaltmak veya batının desteğini kazanmak için İslam'la savaşmakta olduğunu ilan etmesi, bize "şecaat arz edeyim derken merd-i kıpti sirkatin söyler" darbı meselimizi hatırlatıyor.

Batı bile İslam'la savaşını el Kaide ve terör gibi unsurlar üzerinden yaptı ve yapıyor. İslam'la savaştığını söyleyemiyor.

İsrail bile İslam'la savaştığını söylemiyor.

Ama Suriye gibi ezici çoğunluğu Müslüman olan bir ülkenin başındaki zat, İslam'la mücadele ettiğini ve edeceğini söylüyor.

İslam'la mücadele eden hangi siyasetçi başarılı olmuştur ki Esed olsun.

Esed bu açıklamasıyla kendisine umut bağlayanları da mahcup etmiştir.

Çağı okuyamayan sistemlerin/liderlerin kendi rızalarıyla dönüşmediği takdirde yıkılıp gideceğini görmediği gibi sadece Suriye Müslümanlarını değil dünya Müslümanlarını karşısına almaktan çekinmiyor Esed.

Ellili yıllardan beri hayat hakkı tanınmayan Müslümanlar bugün Mısır'da Libya'da ve Tunus'da halkın iradesiyle işbaşına gelmektedirler.

Suriye onlardan farklı değildir.

Kendisi aynı söyleşide Suriye'nin tarih ve siyasi derinliği azısından Tunus veya Mısır gibi olmadığını söylemiş. Halk desteğine dayalı bir sistem olsa tamam da Suriye halkı sekiz aydır bu sistemi istemediğini haykırıp duruyor.

Esed belli ki kendisini dev aynasında seyrediyor ve Neron misali bölgeyi yakacağı tehdidini savuruyor.

Saddam da aynı tehditleri savurmuştu, Kaddafi ve oğulları da. Cirimleri kadar yeri bile yakamadılar.

Yakma gücü varsa, Suriye halen İsrail ile resmen savaş halindedir. İsrail'in işgal ettiği (ki baba Esed'in sattığı rivayeti de vardır!) Golan tepelerini yakmasın geri alsın da Suriye ordusunun gücünü bir kez olsun görelim.

Sivil halka kurşun sıkan o ordunun öyle bir kahramanlığa senelerdir teşebbüs bile etmediğini biliyoruz, İsrail'e bir taş bile atmadığını biliyoruz..

Yarın ciddi bir saldırı karşısında Saddam'ın askerleri gibi sivilleri çekip kayıplara karışıp-karışmayacaklarını da bilmiyoruz!

İran'a ve Hizbullaha güveniyor belli ki. Oysa bizim takip ettiğimiz kadarıyla İran bir taraftan Suriye rejimine destek verirken öte yandan Esed sonrası için de hazırlıklar yapıyor.

Hizbullah ise İslam'la savaştığını açıkla ilan eden Esed rejimine verdiği destek ile Müslümanlar nezdinde kazandığı itibarını büyük ölçüde kaybetmiştir. Kaldı ki Hizbullah İran'ın emrindedir, İran ne derse ona uymaya mecburdur.

İran'ın İslam ile Arap milliyetçiliği savaşında Arap milliyetçiliğinden yana tavır koyacağına kim inanır?

Aslında Esed'in bu açıklaması İran'dan ümidini kesip batıya sığındığı anlamını da beraberinde taşır ki sonunun yaklaştığı artık açıktır.

Ne demiş atalarımız, zulüm ile âbâd olunmaz.

Yeni Şafak